سوره‌ی تغابن ، آیه‌ی دوازده :

باری ! راهی که به خطا آغاز و بر پایه‌ی بی اخلاقی بنا نهاده شد بود با موج سواری گروهی بدنام و باور ستیز فعال در شبکه های اجتماعی و واکنشی نابخردانه از سوی مدعیان دینداری ، حیات و هویتی تازه یافت و شد آنچه که امروز آنرا مبارزه‌ی در راه آزادی خواهی می نامند … آزادی خواهی نیز شاید بسان دین جامه ایست که نالایقان بسیاری برتن میکنند تا برای خود اعتبار بخرند …

یکی دو سال پیش که در شبکه های اجتماعی خصوصا وبسایت بالاترین ، موج اجتماعی نیکویی علیه جک های قومیتی براه افتاد ، شاید کسی چندان به این فکر نمیکرد که چرا میتوان با مذهب و پیروان آن شوخی های اهانت آمیز کرد ولی نباید جکهای قومیتی را بازگو کرد … تناقضی که با توجیهاتی بی پایه همراه است . اگر توهین و تحقیر بد است استثنا نباید برایش قائل شد . اگر آن هویت است این نیز هویت است . اگر آن رفتار می رنجاند این رفتار نیز همان اثر را دارد . هر دو بخشی از هویت هستند و انسان در قبال با هویت خویش و در دفاع از آن سرسختی میکند و به آن افتخار می کند و توهین به هویت خود را توهین به خویش میشمارد … ریشه این تناقض ها چیست؟

سخن را بیش از این ادامه نمی دهم که تکرار مکررات است برای من !

مسیرهای هوایی موشک های اسرائیلی با هدف انهدام مراکز هسته ای ایران بر روی نقشه بزرگتر ، سمت چپ تصویر با فلش های قرمز و نارنجی مشخص شده است . امکان اجرای عملیات از مسیری که با فلش قرمز رنگ بر روی تصویر مشخص است بیشتر میباشد و فلش های نارنجی ممکن است  موجب تیرگی روابط دیپلماتیک بشود .

همچنین دایره هایی که در تصویر(بزرگتر) به شکل نقطه چین هستند نشاندهنده برد موشک های اسرائیلی هستند . جریکو1 دایره کوچک (قرمز رنگ که برد آن محدود به کشور اردن ، لبنان قسمت کوچکی از شمال عربستان و غرب عراق و سوریه می باشد) ، جریکو2 دایره متوسط(قرمز ) و دایره بزرگتر که به رنگ سبز میباشد و بیشترین برد را (تا مرز پاکستان و افغانستان) دارد جریکو3 نام دارد . آنچه که تصویر نشان می دهد موشک جریکو2 قابلیت انهدام مراکز مهم هسته ای ایران نظیر نطنز(غنی سازی اورانیوم) ، بوشهر(تولید برق) ، اراک(تولید آب سنگین) ، اصفهان(مرکز تحقیقات) و تهران را دارد .

ایران با همکاری کره شمالی ، موشک های شهاب1 و شهاب2 از نوع اسکود را طراحی کرده است .  برد آنها به ترتیب سیصد و پانصد کیلومتر می باشد که در نقشه کوچکتر و سمت راست تصویر با نقطه چین های کوچک و متوسط مشخص می باشند . اما شهاب3، موشک بالستیک که از سوخت مایع استفاده میکند و بیشترین برد را دارد(نقطه چین بزرگ در نقشه سمت راست – با برد 1300 تا 2000 کیلومتر ) می تواند آنکارا ، کراچی ، ریاض و تل آویو را مورد هدف و حمله قرار بدهد . طبق گفته سرویس های اسرائیلی موشک های شهاب 4 ، 5 و 6 نیز در دست طراحی خواهند بود . شهاب 3 که هفده تن وزن و 16 متر دارد قادر است 760 تا 1200 کیلوگرم مواد را حمل کند . سر موشک میتواند شیمیایی ، بیولوژیک و یا هسته ای باشد.

*عکس و ترجمه از لوموند*

نکته اول اینکه من با اعطای نقش منجیانه‌‌ به ایالات متحده آمریکا و اسرائیل و غرب مخالفم . این ردا برازنده این جماعت نیست … دولتمردانی که دربرابر جنایات رژیم اسرائیل سکوتی فاجعه انگیز میکنند و یا بنا به مصلحت و منافع خویش، آن را نادیده میگیرند . حمایت و سکوتی از جنس حمایت و  سکوت دولتمردان ایرانی در قبال جنایت بشار اسد ! بر هیچ انسان آگاهی پوشیده نیست که حمله نظامی به کشورهایی که دارای نظام های مستبد هستند  در ظاهر به نیت توسعه سیاسی و دموکراسی و آزادی است در حالی که منافع اقتصادی بر آن ارجحیت و اولویت دارد و اینها بهانه ای بیش نیست . البته ظاهرا حمله نظامی به بهانه خطر امکان دستیابی ایران به بمب اتمی می باشد که البته این سوال مطرح میشود که چرا شما ابتدا خودتان را خلع سلاح نمیکنید؟ شما که کارنامه چندان موفقی نداشته اید . چه دولت آمریکا( استفاده از بمب اتمی علیه ژاپن) و چه دولت اسرائیل (جنایت های بی پایان علیه مردم فلسطین) !

معتقدم دموکراسی آن چیزی است که مردم یک سرزمین خود باید آنرا جستجو کنند تا آن را قدر بدانند و از آن محافظت بکنند. هدیه ای نیست که قهرمانانی از مغرب زمین برای ملت ما بیاورد ! این هدیه را مردم زمانی قدر می دانند که برای آن هزینه ها بدهند و تمام راه ها را برای کسب آن امتحان کنند و صد البته نیاز به گذر زمان دارد . بقول مهندس مهدی بازرگان :

ما همين كه وارد مبارزه شديم يا قصد آن را كرده حرفش را زديم و از خدا خواستيم، توقع داريم نصف شب فرشته پيروزي در خانه ما را بكوبد، غافل از آن كه در دنيا تا مقدمات چيزي فراهم نشود و مثل ميوه نرسد، آن منظور و محصول يا مصنوع تحقق نخواهد يافت . براي زايمان مولود جديد بايد طبقات اجتماع، بار حمل و درد وضع آن را چشيده و بي خوابي و صدمات تر و خشك كردنش را ديده و قدرش را دانسته باشند تا عزيزش بدارند و حفظش كنند.

نکته دوم مسئله تمامیت ارضی ایران است . خطر تجزیه در صورت حمله نظامی به ایران محتمل است . نمیگویم صد در صد ولی خب به هر حال بعید نیست تجزیه طلبان فرصت را غنیمت بشمارند و بخشی از خاک ایران را جدا کنند . دیکتاتور و استبداد بالاخره یک روزی ، دیر یا زود می رود ولی ایران اگر تجزیه بشود برگشتنی در کار نیست ! این که میگویم در توجیه عملکرد حکومت فعلی نیست و برای بقا و طول عمر استبداد و دیکتاتوری در ایران نیست ! اما حقیقتیست غیرقابل انکار که با یک پروسه دراز مدت برای برقراری دموکراسی و آزادی ، احتمال وقوع چنین مسائلی کمتر است .

و نکته سوم این است که این جنگ بدون شک قربانیان بیگناهی خواهد داشت . این ماهیت جنگ است ! قربانیان بیگناهی که در جنگ افغانستان ، عراق و غیره کشته شدند گواه بر این مدعاست .

در هر صورت آنچه که مشخص است اینست که جنبش سبز مخالف جنگ و دخالت نظامی کشورهای بیگانه است . حمله نظامی ، تحت هر نام و با هر نیتی محکوم است و بر ماست که اگر خواهان تغییر و اصلاح هستیم شجاعانه برای آن هزینه بدهیم و چشم به پوتین های سربازان بیگانه ندوزیم که هویت و غرور ما چنین اجازه ای را به ما نمی دهد …

شبستری میگوید : در قرآن روی شیوه‌ها و نظام‌های حکومت تاکید نشده، بلکه روی عادلانه حکومت کردن تاکید شده است. گویی قرآن تعیین شیوه‌ها و نظام‌های حکومت را در شأن دین و وحی نمی‌داند، بلکه تعیین ارزش‌های مربوط به حکومت را در شأن دین می‌‌داند…

*منبع : صفحه فیسبوک محمد مجتهد شبستری*

مولوی در مثنوی می فرماید:

باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم
این چرخ مردمخوار را چنگال و دندان بشکنم

ای که میان جان من تلقین شعرم می کنی
گر تن زنم خامش کنم ترسم که فرمان بشکنم

از نگاه مولوی عید وقتی است که قفل زندان می شکند و زندانیان آزاد می شوند.نه فقط زندانیان طبیعت بلکه زندانیان سلطان ، یعنی گناهکاران دربند . ویژگی عید شکستن قفل زندان و شکستن چنگال و دندان این چرخ مردمخوار است . یعنی زندان ستم ، زندان تعلق ، زندان رذیلت ، زندان گناه ، زندان بیگانگی با خود ، زندان تنهایی ، زندان جدایی .

و در عالم طبیعت هم یعنی شکستن زندان زمستان و خزان و گشودن ابروی طبیعت

این بهار نو ز بعد برگریز / هست برهان وجود رستخیز

زندانیان خاک از زمین می گریزند.دانه هایی که در خاک رفته اند کم کم سربر می آورند و سبز می شوند.از همه ی اینها مهمتر،بدن هم از نظر عارفان یک زندان است و عید روح،شکستن زندان بدن است.یعنی سلطه ی روح بر بدن و بیرون آمدن از اسارت تن

یکی تیشه بگیرید پی حفره ی زندان
چو زندان بشکستید همه شاه و امیرید

به همین معناست که در مثنوی می گوید:

مکر آن باشد که زندان حفر کرد
آنکه حفره بست آن مکری است سرد

این جهان زندان و ما زندانیان
حفره کن زندان و خود را وارهان

با این معنا مرگ هم عید می شود و مردن هم معنای تازه ای می یابد و به جای آنکه مغلوبیت باشد،غالبیت می شود.لکن نه مرگ طبیعی بلکه مرگ ارادی که عین قربان کردن است و به این معنا،هر عیدی عید قربان است.قربانی کردن خزان نزد بهار،قربانی کردن ظلمت در پیش پای نور و قربانی کردن حقارت پیش پای عظمت

بهترین سرنوشت سایه و ظلمت این است که قربانی نور شود.از این لطیف تر نمی شود گفت که مولانا می گوید:

دشمن خویشیم و یارِ آنکه ما را میکشد
غرق دریاییم و ما را موج دریا می کشد

زان چنان در پیش او شیرین و خوش جان می دهیم
کان ملک ما را به شهد و شیر و حلوا می کشد

نیست عزرائیل را دست و رهی بر عاشقان
عاشقان عشق را هم عشق و سودا می کشد

خویش فربه می نماییم از پی قربان عید
کان قصاب عاشقان بس خوب و زیبا می کشد

قربانی کردن از مشخصات عید است. به همین دلیل نه تنها در عید قربان بلکه در هر عیدی ما باید قربانی داشته باشیم از جمله عید نوروز.کهنه ها را قربانی نوها کنیم،ظلمت ها را قربانی نورها کنیم،کوچکی ها را قربانی عظمت ها کنیم و خشونت ها را لگدمال لطافت ها کنیم

از طرفی اهل ظاهر گمان می کنند که عید حادثه مبارک و تازه ایست که در بیرون وجود آدمی روی می دهد،حادثه ای در جهان روی می دهد،روزی نو می شود،دوره ای به پایان می رسد و برحسب قرارداد آن روز معین،عید نامیده می شود

آدمیان بیش از آنکه رخ دادن حادثه یا روی آوردن نعمتی را ناشی از درون خود بدانند،آنها را متاثر از محیط پیرامون و جهان بیرون می دانند و گویی باید منتظر بمانند تا حادثه ای دررسد و بر آنها تاثیری بگذارد

به تاکید باید گفت که نو شدن عیدانه،به معنای دقیق کلمه در بیرون وجود آدمی روی نمی دهد و تا کسی از درون نو و تازه نشود،دنیای بیرون او هم تازگی نخواهد یافت.نو شدن درونی حاصل فرآیندی طولانی و گاه تلخ است و آنگاه شیرینی هایی که از پس تلخی ها،کامیابی هایی که پس از ناکامی هابرای سالک منتظر پیش می آید،شایسته عید دانستن است

اما کسی که رنجی نمی برد و تلخی ای نمی چشد و به انتظاری نمی نشیند،اگر همه ی عالم را طراوت فراگیرد،ذره ای از آن شادابی به ضمیر وی راه نمی یابد.برای او نعمت های عالم،همواره کهنه است و هرگز رنگ تازگی به خود نمی گیرد درحالیکه همین نعمت ها برای برخی لحظه به لحظه نو می شود

از خدا می خواهیم که سایه ی عید را بر جسم و روح همگان بگستراند و همزمان با طراوت گرفتن خاک،سرزمین دلهای ما را نیز معطر بگرداند…

*منبع: صفحه روشنفکری دینی در فیسبوک*

عکس از فیگارو